Ten eerste, en dit onderwerp is al even aangehaald, zijn er de frustraties over politieke onderwerpen. Ik ben al na meerdere lunches teruggekeerd naar mijn bureau met de behoefte om mijn beklag te doen. Aangezien ik na de lunch terug begin te werken en dus niks op mijn blog kan posten, schrijf ik het snel op in een word document om het thuis mooi te posten, bij deze...
Het eerste onderwerp ging over het al dan niet geldig burgerschap van Obama, want ze wachten nog steeds op het correcte geboorte certificaat van hem. Als dat het enige is wat de republikeinen kunnen doen om aan de macht te komen, naast natuurlijk lastercampagnes tegen de democratische partij, zegt dat wel genoeg over hun politiek programma, me dunkt. Vervolgens ging het over de talkshow rond Sarah Palin (ja mensen kijken daar echt naar) en hoe ongelooflijk interessant ze wel is als persoon en politica, hoeft verder geen commentaar denk ik. Ten slotte uitte een collega haar eigen frustratie over het feit dat hier zoveel immigranten zijn, heel bedachtzaam wetende dat ik aan de tafel zat en ook een immigrant ben. Ze vindt het niet kunnen dat ze naar hier komen en alles proberen overnemen…want de blanken hebben ook vriendelijk gevraagd aan de toenmalige inwoners of ze hun land mochten inpalmen en hen in reservaten stoppen…De geschiedenis is nu eenmaal zoals ze is, maar een beetje erkenning of tenminste kennis daarvan mag wel, vind ik. Soms lijkt het echt alsof ze helemaal vergeten zijn wat de basis is van de VS zoals het er nu uitziet: immigranten!
Een tweede bron van frustratie is mij vooral gisteren heel duidelijk geworden. Beeld je in: Een tienerfilm en de blonde,ietwat, domme en bitchy chearleader die denkt dat ze beter is dan iedereen. Ze bestaan echt en ik ben ze in drievoud tegenkomen in een bar gisterenavond. Ik stond te praten met een vriend van een collega die blijkbaar in de weg stond voor hun foto. Hem beleefd vragen om even opzij te gaan zat er niet in, laat staan dat ze zelf ergens anders zouden gaan staan om de foto te nemen. Hun exacte woorden waren: 'Uh, could you move? It’s my birthday and you’re in the way and we don’t want someone like you in our picture.' De collega, die ook alles gehoord had, kon zijn oren niet geloven en gaf een opmerking in de aard van: 'Zijn jullie 16 jaar ofzo, dat zeg je toch niet tegen iemand?!' Hun reactie: 'Ik wou dat ik terug 16 was ja.' Inderdaad, ze zijn zelfs te dom om te begrijpen dat het een belediging was! Ik wou dat ik er een foto van had genomen zodat ik het kon delen met jullie.
Voor jullie een compleet verkeerd beeld krijgen van de VS: Er zijn zeker ook mensen die normaal, vriendelijk, beleefd en openminded zijn, ze zijn gewoon in de minderheid. Maar goed, dat is dan een minderheid die ik tot mijn vriendengroep mag rekenen en dat is goed genoeg voor mij. Ik veronderstel dat ergernissen aan de lokale cultuur een deel van de ervaring zijn en ik kan er alleen maar van leren maar ik kan niet beloven dat mijn blog gespaard zal blijven van deze onderwerpen. Dus normaals; mijn excuses op voorhand ;).
Renske
Geen opmerkingen:
Een reactie posten